Mieszanie olejów syntetycznych z mineralnymi w jednym zbiorniku prowadzi do zjawisk fizykochemicznych, które bezpośrednio uderzają w mechanikę KAŻDEJ pompy tłoczącej. W przypadku olejów przepracowanych (zużytych), sytuacja staje się jeszcze bardziej agresywna chemicznie. Olej przepracowany to nie tylko baza i dodatki, ale przede wszystkim produkty starzenia, kwasy i zanieczyszczenia stałe, które w kontakcie z innym olejem reagują niemal natychmiastowo. Reakcje te zachodzą nie tylko podczas składowania, ale przede wszystkim podczas pracy pompy i intensywnego w niej mieszania tego mixu substancji!

• Napięcie międzyfazowe: (zjawisko „folii”) Tworzy fizyczną barierę na styku dwóch różnych faz. Dla pompy zębatej oznacza to gwałtowną zmianę oporów, co prowadzi do drgań i głośnej pracy układu oraz skoków natężenia prądu - przekroczenie progu 2A spowoduje wyłącznie sterownika.
• Kawitacja na granicy faz: Różnice w prężności par obu olejów na ich styku mogą generować pęcherzyki gazu. Ich zapadanie się wewnątrz pompy powoduje jej powolne zapowietrzanie.
• Stratyfikacja i skoki lepkości: Rozwarstwienie oleju w beczce sprawia, że pompa nagle przechodzi z tłoczenia medium gęstego w rzadkie. Powoduje to uderzenia hydrauliczne i może doprowadzić do rozszczelnienia simeringa wałka napędowego pompy.
• Koagulacja i zatory polimerowe: Konflikt dodatków uszlachetniających powoduje ich wytrącanie się w formie lepkich nitów lub szlamu. W pompach zębatych, gdzie luzy są minimalne, taki osad doprowadzi do zablokowania napędu.
• Utrata filmu smarnego: Mieszanka na styku faz często traci właściwości przeciwzużyciowe (AW). Ponieważ pompa zębata jest smarowana medium, które sama tłoczy, brak stabilnej chemii przyspiesza zużycie łożysk ślizgowych i uszczelnienia osi pompy.
• Desorpcja i wytrącanie związków krzemu (silikonów): Silikony są dodawane do olejów jako niezwykle skuteczne dodatki antypienne (antifoam). Gdy dochodzi do zmieszania niekompatybilnych baz, związki te tracą swoją stabilność i wytrącają się w postaci lepkiej, gumowatej warstwy lub drobnych kłaczków. Brak aktywnych silikonów powoduje drastyczne pienienie się oleju. Pompa zębata zaczyna tworzyć „pianę”, co prowadzi do gwałtownego spadku ciśnienia tłoczenia, braku smarowania i błyskawicznego zapowietrzenia lub blokady pierścienia tłocznego.
• Agresywna koagulacja sadzy i szlamu: W oleju przepracowanym znajdują się rozproszone cząsteczki sadzy i produktów utleniania, trzymane w zawiesinie przez dodatki dyspergujące. Mieszanie z innym chemicznie olejem niszczy te wiązania. Zanieczyszczenia błyskawicznie się łączą (koagulują), tworząc gęsty, asfaltowy osad lub lepką warstwę, która dla pompy zębatej działa jak ścierniwo.
• Wytrącanie krzemianów i metalicznych „mydeł”: W zużytym oleju krążą mikroskopijne drobiny metali (zużycie silnika). Zmieszanie go z innym typem oleju może spowodować reakcję zmydlania dodatków z metalami zużyciowymi. Powstają „mydła metaliczne”, które osadzają się w postaci twardej folii na elementach roboczych pompy, drastycznie zwiększając tarcie wewnętrzne.

• Fazowanie: Pełne wymieszanie wymusza natychmiastowy konflikt chemiczny dodatków. Chcemy, aby „brudna chemia” zareagowała od razu w całej objętości i zaczęła opadać na dno. Uzyskujemy jednolitą lepkość w całej beczce oraz stosunkowo łagodne przejście fazy gęstości. Eliminuje to ryzyko, że pompa zassie nagle „warstwę” o odmiennych parametrach.
• Sedymentacja grawitacyjna: Najdrobniejsze cząstki sadzy i metaliczne mydła mają czas, aby prawie całkowicie opuścić fazę użytkową.
• Neutralizacja reaktywności: Procesy chemiczne między bazami dobiegają końca – olej staje się „martwy” fizyko-chemicznie, i stabilny mechanicznie.
• Pewność filtracji: Wszystko, co mogło oblepić filtr, leży już na dnie beczki, a pod nim woda z kondensacji.

• Woda podana do gorącej strefy rozpylania oleju gwałtownie paruje. Rozrywa ona krople oleju na mniejsze frakcje, co przy gęstszych mixach olejowych jakim jest wiekszość olei przepracowanych, zapewnia niemal taką samą jakość spalania jak w przypadku wysokiej klasy lekkiego oleju opałowego.
• W wysokiej temperaturze para wodna reaguje z gorącą sadzą (węglem), tworząc tlenek węgla i wodór (C + H₂O → CO + H₂), które są palne. To faktycznie pomaga „wypalać” stary nagar z paleniska.
• Woda nie likwiduje popiołu (substancji mineralnych i metalicznych), ale zmienia jego strukturę na bardziej kruchą i sypką, co ułatwia jego samousuwanie przez ciąg kominowy.
• Para wodna reaguje też z nagarem na ściankach pieca i palnika. Powoduje to, że złogi węgla stają się kruche i odpadają, co utrzymuje wysoką sprawność odbioru ciepła bez konieczności częstego mechanicznego czyszczenia paleniska.
• Woda jest zbawienna w procesie spalania olei roślinnych - Samozapłon wodoru podnosi znacząco temperaturę spalania, likwiduje znacząco zadymienie i dopala ciężkie frakcje glicerynowe.

• Dodatek mocznika do procesu spalania oleju przepracowanego wywraca pseudoekologiczny stoliczek i unijne zasady (4NO + 4NH₃ + O₂ + 6C → 4N₂ + 6H₂O → 4N₂ + 6CO + 6H₂ ) => al∈chemia zmieniająca czarną ciecz w złoto!
• Poniżej 200°C AdBlue nie odparuje poprawnie. Zamiast czyścić, zacznie tworzyć twarde, niemal nieusuwalne krystaliczne osady (biuret i kwas cyjanurowy), które mogą TRWALE zakleić dozownik lub dno paleniska.
• W przedziale temperatur paleniska 200 - 700°C zapewne wszyscy odczują twoją pato-ekologie wokoło - będzie potwornie walić zgniłymi jajcami! A stalowe poszycia dachu i pieca zostaną szybko skonsumowane!
• Dobrze dobrane dawkowanie AdBlue metodą SNCR i optymalne temperatury jego spalania 750 – 900°C (całkowicie pokrywające się z temperaturami spalania oleju) sprawią że twój palnik będzie „ekologicznie czystrzy” niż niejeden nowoczesny piecyk gazowy i to za sprawą tylko jednej kropli wpadającej do rogrzanego palnika co kilka sekund. To żadna nowość, od lat 70tych w USA gdzie królują nadmuchy, stosuje takie rozwiązania niekomercyjnie w przydomowych kotłach olejowych.